O pokoleniu digital natives, cyfrowych tubylców, czyli dzieci urodzonych po roku 90-tym, dla których komputer i internet jest taką samą zastaną oczywistością jaką dla mojego pokolenia była telewizja, pisze się coraz więcej - na ogół w negatywnym tonie. Jestem od nich o 20 lat starszy, ale czasami mam wrażenie, że rozumiem ich lepiej niż moich rówieśników. Nie wiem, czy to cecha wrodzona, czy wykształcona, ale:

- słabo toleruję medium, w którym aktualny program określany jest przez kogoś innego niż ja sam albo moi bliscy
- jeśli już raz na jakiś czas jestem skłonny dopuścić kogoś do programowania treści docierającej do mnie, to rezerwuję sobie prawo przełączenia się na inną treść w ułamku sekundy, jeśli ta programowana mnie znudzi
- kiedy reklama nie daje się zamknąć przyciśnięciem krzyżyka, a krzyczy we mnie 10 decybelami więcej niż tzw. treść, wyłączam takie medium
- jeśli ktoś chce mnie przekonać, że najważniejszą sprawą dla mnie jest wiedzieć, co właśnie powiedział jakiś polityk, natychmiast stwierdzam, że uważa mnie za idiotę - to przecież zwykła uzurpacja i bzdura, na świecie jest milion ważniejszych rzeczy niż stanowisko jakichśtam polityków w jakichśtam sprawach
- każde medium, które narzuca mi plastikowych ludzi znanych z tego że są znani jako moich "idoli" i "gwiazdy", a na dodatek każe mi wierzyć, że w związku z wystąpieniem w telenoweli lub telewizyjnym show znają się oni na gotowaniu, tańcu oraz literaturze popularnej, odkładam/wyłączam takie medium natychmiast

Efektem takich postaw jest postępujące wyobcowanie z tego, co media i społeczeństwo, któremu ton nadaje pokolenie 30-40 latków, uważają za mainstream. Dokładnie tak samo zachowują się wspomniani cyfrowi tubylcy lat ...naście. Ostatnio słyszałem, jak pewna nastolatka zobaczywszy "Dr House'a" w telewizorze zapytała z niekłamanym zdziwieniem: To jego puszczają też w telewizji?. No właśnie, ostatnio sam zorientowałem się ze zdumieniem, że japońskie teleturnieje, które oglądam pasjami, są w Japonii puszczane w zwykłej telewizji a nie w YouTube'ie. Nie, naprawdę?

Mainstreamowi socjolodzy, psycholodzy, pedagodzy; krytycy, etycy oraz katecheci (i terapeuci którzy bardzo lubią dzieci - trafnie rymuje ostry jak brzytwa Mieszko) utyskują, że młodzież jest wyobcowana. Oni są wyobcowani? No nie, jest na odwrót, to tzw. mainstreamowcy są wyobcowani z normalnego życia, bo to, co uważają za ważne, to nie jest normalne życie. Pozostają niewolnikami jakichś kreacji tworzonych w agencjach na wysokich piętrach warszawskich biurowców, gdzie paru kolesi w okularkach za cztery tysiące i w fantazyjnych ciuchach postanowiło: Słuchajcie, w tym sezonie mamy więcej zamówień od producentów pieluch niż dezodorantów, więc wygładzamy Dodzie język, wypuszczamy Nergala bez hardkorowego makijażu i z pierścionkiem, lansujemy kolędy rodziny Steczkowskich i czekamy na wyniki pierwszego kwartału. Młodzież jest póki co wolna od tego, bo na wysokich piętrach dopiero uczą się, jak do niej dotrzeć, zaś nieznajomość kanałów, którymi moałolaty komunikują się z sobą, zdecydowanie nie pomaga.

Dostrzegam kłopot kolesi z wysokiego piętra, badaczy, etyków, katechetów, itd., ale rzeczywistego problemu wyalienowania nie dostrzegam. To nie młodzież jest wyobcowana, to mainstream jest wyobcowany z prawdziwego życia.