Kupowałem dzisiaj bukiet kwiatów. Kwiaciarka zagaiła dla kogo i z jakiej okazji, od słowa do słowa okazało się, że dziewczyna jest tegoroczną absolwentką biotechnologii. Zdziwiłem się co tutaj robi i odpowiedziała mniej więcej w tym stylu: Mam pół etatu w laboratorium, ale to pieniądze żadne, a praca niepewna. Muszę dorabiać w kwiaciarni, inaczej nie miałabym za co żyć.

I pomyśleć, że jeszcze dwa lata temu nie posiadałem się z irytacji obserwując na rozmowach kwalifikacyjnych absolwentów, którzy mieli luki w wykształceniu, ale za to wysoko się cenili i generalnie w rozmowach dawali odczuć, że są tak niesamowicie cenny nabytkiem dla firmy, że powinniśmy nie tylko spełnić ich żądania, ale także pocałować ich jeszcze w rękę. Teraz jest zupełnie inaczej: zupełnie zdolni i niewąpliwie pracowici ludzie nie pracują, a jeśli pracują - to ciężko, poniżej kwalifikacji i za marne pieniądze.

Pierwsze zawodowe doświadczenie, które poznają, to gorzki smak szukania pracy - wysyłanie setek CV, nadzieja podczas rozmowy, a potem rozczarowanie: nie dzwonią albo (rzadziej) dzwonią i mówią: jesteś super, ale wybraliśmy kogoś innego. I apiać to samo, przez długie miesiące.

Myślę, że tych ludzi oszukano. I to parokrotnie: raz w szkole średniej, stawiając coraz niższe wymagania, żeby tylko przepchnąć przez maturę i tym samym nie przyuczając od systematycznej pracy. Drugi raz - mówiąc im że na wybór studiów trzeba patrzeć przez pryzmat przyszłego zawodu, a nie zainteresowań - co zabiło w nich wewnętrzną motywację (jeśli taką mieli...). Potem - oferując pseudo-studia, dające dyplom, ale niedające realnego wykształcenia. A potem - pozostawiając samym sobie na rynku pracy.

Najbardziej oszukano najzdolniejszych - ich najbardziej mi też żal. Wychodząc z uczelni orientują się, że dokładnie nic ich nie odróżnia od koleżanek i kolegów, którzy "ślizgali się" przez ostatnie pięć lat. Robią więc drugi fakultet, próbują zaczepić się gdzieś na staż, ale widzę czasami w ich oczach nieme pytanie kierowane w moim kierunku: dlaczego ty masz pracę, a ja nie? czy rzeczywiście jesteś aż o tyle lepszy?

Nie wiem, czy jestem lepszy, ale wiem, że w Polsce wyrasta nam pokolenie ludzi, których pierwszym doświadczeniem zawodowym jest frustracja i bezczynność. Nie wiem kiedy za to zapłacimy, nie wiem jak wysoka będzie cena, ale zapłacimy na pewno. Na pewno.