Wczoraj miały miejsce uroczystości z okazji dwudziestej rocznicy obalenia Muru Berlińskiego. Cieszę się, że Polacy potrafią się razem z Niemcami cieszyć z tej rocznicy, zaś Niemcy ewidentnie potrafili się znaleźć w tej sytuacji, zapraszając Lecha Wałęsę, by popchnął pierwszą kostkę domino. Mur, co tu dużo mówić, był symbolem zimnowojennego podziału świata, zaś jego obalenie - symbolem końca pewnej epoki. Czy nam się to podoba czy nie, rozbijanie go jest znacznie bardziej fotogeniczne, niż polskie wybory 4 czerwca 1989 albo powołanie pierwszego niekomunistycznego rządu. Zaś światową wyobraźnią rządzą obrazki.

Przy okazji rocznicy podniosły sie pełne żalu głosy, że Niemcy "ukradli nam symbol", ale moim zdaniem - jak zwykle - gramy nie w tę grę co trzeba. Nie warto uświadamiać światu, że byliśmy pierwsi, bo nie mamy do zaoferowania równie chwytliwego symbolu. Powinniśmy natomiast nieustannie uświadamiać światu, że lepiej wykorzystaliśmy naszą wolność i szansę gospodarczą niż Niemcy.

Co przytomniejsi komentatorzy poświęcili wiele miejsca temu, co stało się z gospodarką NRD i jakie to przyniosło efekty. Nie miejsce tutaj, by cytować ekonomiczne wskaźniki, ale można je podsumować prosto: była NRD jest dziś demograficznym i gospodarczym zombie, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania mimo kolosalnej pomocy już otrzymanej i ciągłej finansowej "kroplówki", którą sączą zachodnie landy. Pisze się o 1.5 bln euro, ja pomnożyłby to przez dwa, bo pośredniej pomocy było co najmniej drugie tyle.

Tymczasem im więcej pomocy i państwowych inwestycji, tym bardziej upokorzone i wyludnione są Niemcy Wschodnie i tym silniejsze resentymenty: za komunistyczną przeszłością i neonazistowską czystością rasową i siłą. Ekscesy wymierzone w mniejszości narodowej i obcokrajowców są we wschodnich landach na porządku dziennym, zaś partie otwarcie nawiązujące do nazistowskich haseł i symboliki zasiadają w samorządach dawnego NRD.

Żadnego z takich zjawisk nie ma w Polsce, a przynajmniej w takiej skali, mimo że nie otrzymaliśmy nawet dziesiątej części tej pomocy, co Niemcy Wschodnie. A może raczej dlatego że nie otrzymaliśmy takiej pomocy. Mimo to dystans między niemiecką gospodarką a polską sytematycznie się zmniejsza, zaś w polityce szybko uczymy się definiować własne interesy i skutecznie ich bronić. Angela Merkel pozostaje bodaj jedynym prominentnym politykiem europejskim, który nie wydaje się tym faktem zaskoczony - pewnie dlatego, że sama pochodzi z byłego NRD zaś jej kontakty z Polską są bez porównania bogatsze i bardziej personalne niż większości europejskiej klasy politycznej.

Niemcy naprawdę ładnie rozwalili mur, ale to my lepiej poradziliśmy sobie z globalną szansą, którą to wydarzenie stworzyło. I właśnie dlatego w dniach takich jak rocznica zburzenia Muru Berlińskiego czuję się szczególnie dumny z tego, że jestem Polakiem.