Trwają zamieszki w Iranie. Głównym ich bohaterem wcale nie jest wystawiony do wiatru kandydat, czyli Mir-Hosejn Mosawi, tylko Twitter. Mimo nałożenia przez władze irańskie blokady informacyjnej, napływają stale informacje tekstowe, zdjęcia i filmy amatorskie nakręcone przez Irańczyków uczestniczących w demonstracjach. Pokazują to co tego rodzaju zdjęcia na ogół pokazują - czyli ulice w ruchu, młodych ludzi, zniszczone mienie i rannych ludzi.

Nie wiem, kto naprawdę wygrał wybory w Iranie (szczerze mówiąc, podejrzewam że mimo wszystko Mahmud Ahmadineżad), ale wiem kto przegrał. Przegrał reżim mułłów, którzy kompletnie nie docenili siły nowoczesnych technologii. Próbują dość desperacko teraz z tego wybrnąć wyłączając media, ale widać, że kompletnie nie radzą sobie z kontrolowaniem przekazu. A przecież media elektroniczne mogą służyć zarówno do totalnej wolności, jak i totalnej kontroli. W tym drugim mistrzem świata jest np. rząd chiński - ale widać irańscy mułłowie w porę nie pojechali na korepetycje do Pekinu.

Internet pełen jest porad o tym, jak ustawić anonimowe proxy dla irańskich studentów albo jak przestawić strefę czasową, aby "udawać" mieszkańca Teheranu. Ja widzę w internecie tę samą atmosferę niemal bezpośredniego uczestniczenia w wydarzeniach, którą czułem podczas zamachów 11 września, a wcześniej - w trakcie wielkiej powodzi w południowej Polsce w 1997. Media się zmieniają, ale sieć jako bezpośredni przekaźnik zdarzeń się nie starzeje.

Gdyby Bush nie był takim durniem, jakim był, zainwestowałby w zmiany polityczne na Bliskim Wschodzie za pomocą Twittera, a nie czołgów, samolotów i marines. Wydałby na to jakiś 0,01% tego, co wydał, a skutek byłby znacznie lepszy.