Od kiedy Komisja Europejska przystała na kolejne 3 miesiące zwłoki w sprawie polskich stoczni, sprawa przycichła. A ja się zastanawiam, dlaczego w licznych doniesieniach medialnych na temat stoczni i pomocy publicznej nikt nie zadał właściwego pytania: dlaczego władowaliśmy grube miliardy w pomoc publiczną dla stoczni zamiast w innowacje albo kapitał ludzki?

Wedle różnych źródeł pomoc publiczna dla Stoczni w okresie 2003-2007 wyniosła ok. 5-7 mld złotych. Przy łącznej liczbie zatrudnionych w trzech stoczniach wynoszącej ok. 15 tys. i - oszacujmy - kolejne 20 tys. w firmach współpracujących, oznacza to koszt utrzymania jednego miejsca pracy na poziomie ok. 150-200 tys. zł. Jeśli przyjmiemy liczbę realnie pracujących w Polsce na 7 mln (na ok. 25% szacuję liczbę miejsc pracy niewnoszących ekonomicznej wartości dodanej, np. rozdętą biurokrację oraz przerosty zatrudnienia w firmach wyłączonych gry rynkowej, jak np. PKP lub Poczta Polska), wyjdzie, że każdy z nas dołożył do przemysłu stoczniowego od kilkuset do tysiąca złotych.

Za co, pytam? Koszt utworzenia jednego miejsca praca szacowany jest od 30 do 80 tys. złotych. Łączne wydatki na badania i rozwój w ostatnim roku wyniosły 0,6% PKB czyli mniej właśnie ok. 5-6 mld zł (zależnie od tego, jaki kurs dolara przyjmiemy).

Czemu, do cholery, nikt nie zada pytania: jak to możliwe, że na utrzymanie kilkudziesięciu tysięcy miejsc pracy nasz kraj wydaje tyle ile na badania i rozwój? I to bez gwarancji, że za chwilę te miejsca pracy po prostu znikną (kiedy słyszę o związkowcach, którzy zamiast do pracy idą pod dom premiera, to doprawdy słabo wierzę w skuteczną prywatyzację). Dlaczego, u licha, miałbym jako podatnik płacić tysiąc złotych za spokój społeczny zamiast o połowę mniej za trwałe utworzenie miejsca pracy dla zwolnionego stoczniowca? Czy ktoś może mi wytłumaczyć, jako wyborcy, podatnikowi i obywatelowi tego kraju, który ma zamiar jeszcze kilkadziesiąt lat pożyć i który jest żywo zainteresowany, abyśmy szli raczej w górę niż w dół?