Tak się śmiesznie złożyło, że w tym samym tygodniu pojawiły się dwie informacje. Moja filipika przeciwko ograniczonym tuzom humanizmu zeszła się z informacją Rzeczpospolitej, że polskimi firmami zarządzają absolwenci politechnik.

Zasadniczo cieszą mnie i te statystyki, i obecny popyt na inżynierów. Chcę jedynie zaznaczyć, że - moim zdaniem - wpływ kadry technicznej na biznes jest i tak nieproporcjonalnie mały do wartości, jaką kadra ta wnosi do przedsiębiorstw. Inżynierowie zawdzięczają go głównie swojej generalnej nieporadności komunikacyjnej oraz niskim umiejętnościom społecznym. Nie chcę generalizować - ale takie obserwacje mam z ładnych kilkunastu lat obracania się w tym środowisku. Kiedy czasami czytam wypowiedzi na forach specjalistycznychw, pełna niechlujnych zdań i błędów ortograficzych, zwyczajnie odchodzi mi ochota, aby zapoznawać się z meritum, a kiedy uczestniczę w technicznych prezentacjach, trudno mi utrzymać powieki, by nie opadały. Czasami oczywiście.

Kiedy studiowałem na Politechnice Wrocławskiej, realizowano tam program "dohumanizowywania inżynierów". Każdy z nas do końca studiów miał zaliczyć 5 przedmiotów wybieralnych, wybieranych z puli ok. 100. Można było przejść przez kilka "ścieżek" - najpopularniejsza była ekonomiczna (mikroekonomia, makroekonomia, rynek kapitałowo-pieniężny, itd.), ale była również dostępna filozoficzna (przez którą sam miałem okazję przejść) oraz typowo humanistyczna (kultura języka, historia II RP, psychologia, podstawy prawa).

Przez lata miałem okazję obserwować ludzi, którzy "przełamywali" pewien próg komunikacyjny i przełamali go skutecznie. Moża zamiast robić to po studiach na płatnych kursach, "dohumanizować" edukację politechniczną - tak jak swego czasu robiła to moja Alma Mater?