Jak podały media, w Internecie można kupić deklaracje podatkowe "całego narodu włoskiego". Zrobiła się z tego wielka afera i jakieś stowarzyszenie domaga się od rządu miliardowych odszkodowań (jak znam życie - większość dla adwokatów, którzy "reprezentują lud").

Sam fakt, że Włosi płacą podatki, jest dość zaskakujący. Od razu przypomina mi się anegdota, nie wiem na ile prawdziwa. Kiedy Triest, po latach przynależności do Austrii i Austro-Węgier, został ponownie przyłączony do Włoch, włoskie władze wyznaczyły podatki i zebrały pewną kwotę. Na następny rok wyznaczono więc kwotę dwa razy większą, wychodząc z (prawdziwego na pozostałym terytorium Włoch) założenia, że ludzie płacą tyle, ile już naprawdę nie mogą uniknąć (polecam wyjaśnienie terminu l'evasione fiscale). Mieszkańcy Triestu... ponownie zapłacili. Wtedy wyznaczono ponownie podatki na kwotę dwa razy większą i okazało się, że śródziemnomorski temperament jest obecny nawet na północy i rzecz zakończyła się rozruchami. A wszystko przez kulturowe różnice: urzędnikom przysłanym z Włoch wydawało się, że ludzie i tak zapłacą część podatków, więc na wszelki wypadek trzeba wyznaczyć więcej; podatnikom wychowanym w CK Monarchii - że ordnung muss sein, władza to władza i podatki trzeba płacić, nawet jeśli przyjdzie jednocześnie płakać.

Ale mówiąc bardziej serio, taka afera w Polsce byłaby niemożliwa. Wedle mojej wiedzy, każdy z niemal 500 urzędów skarbowych utrzymuje własną bazę danych podatników, własne aplikacje, własną infrastrukturę i własną kadrę informatyczną. Informacja zarządcza konsolidowana jest na szczeblu regionalnym i krajowym - ale tylko w ujęciu wskaźników makro. Dostępność wszystkich zeznań podatkowych na poziomie pojedynczych kwot i rubryk to - w obecnych realiach informatyzacji naszego państwa - nie tyle science-fiction, co fantasy równie realne jak czarownice na miotle. W kraju, gdzie groźba strajku poczty może sparaliżować roczne składanie zeznań podatkowych (i nikt nie zadaje pytania, po co właściwie poczta), temat sprzedaży "PIT-ów całego narodu" wydaje się absurdem z równoległej rzeczywistości.